Ok, het eerste wat ik dacht na mijn laatste echt lange loop (34 km) was: “en de marathon is nog eens een toerke rond het (fantastisch mooie) Alster meer“. Een uur later, fris gewassen en een beetje gerecupereerd, dacht ik: “dit kan ik”.
Ik loop natuurlijk niet zomaar een marathon. Zo afzien moet een doel hebben. Al lopend – en ik weet, mijn brein functioneert ongetwijfeld niet naar behoren tijdens het lopen – bedacht ik het volgende:
Ik heb in 2006 mede een vereniging opgericht voor steun aan kinderen met een handicap in ontwikkelingslanden: IF Child Help Belgium. Als ik nu 100 man vind die elk 1€ geven per kilometer die ik loop, dan kan ik een verpleegster in een van onze projecten 1 jaar betalen. Als motivatie om die 42,195 kilometer uit te lopen kan dat tellen. En als ik dat elk jaar doe, kan ik continue 1 verpleegster in dienst houden. 5u afzien en 100 kinderen (want dat is wat ze als capaciteit aankunnen) geholpen, wat een added value.
Als ik 10 lopers vind, kan ik zo 10 verpleegsters in dienst nemen. Maar misschien is dat voor volgend jaar (17 april: Marathon van Antwerpen). Vind ik slechts 1 donor die 1€ per km geeft, kan ik 1 shunt kopen (noodzakelijk om een levensreddende operatie te doen). Dat is ook al de moeite, maar dan betaal ik misschien toch liever zelf de shunt dan 5 uur af te zien 
. Geeft iemand 100€ per km in een keer, dan mag die een speciaal verzoek doen.
Crisis of niet, stort uw gulle bijdrage op de rekening van IF Child Help 738-0197170-88 met als mededeling 110925 (de datum van de marathon). Giften vanaf 1€ per km zijn fiscaal aftrekbaar. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd en hoe meer pijn in mijn kuiten en voeten en knieën… Over de kosten van mijn deelname moeten jullie je geen zorgen maken, die heb ik al betaald (deelname, hotel, vlucht).
Ik dank jullie!
