Hij vermeldde Pakistaanse blauwhelmen. Deed me denken aan die keer in 2000… Een reis vol, maar dan ook vol anekdotes.
Mijn vader werkte voor de Verenigde Naties in Kosovo, op een of andere centrale dienst in Pristina. Ik ben hem daar gaan bezoeken. We kwamen van Tirana in een tot de tand versleten Tupolev van Air Albania (Albanië had net een gigantische crisis achter de rug, een compleet faillissement in 1997). Mijn vader en ik zijn Kosovo wat rondgereisd, in de mate van het mogelijke. De oorlog was net achter de rug en hoewel er al heel wat vooruitgang was geboekt, was het toch niet zo evident om zich te verplaatsen.
Op die centrale dienst was mijn vader bevriend geraakt met een Pakistaan, Hajoen. Toen wij er waren, had deze een ereontvangst voor ons geregeld in het kamp van de Pakistaanse blauwhelmen in Mitrovica. Dat was toen een broeihaard. De brug over de rivier Ibar was afgegrendeld en regelmatig waren er rellen, gevechten en wederzijdse lynchpartijen. Aan de inkom van het Pakistaanse kamp was op een witte muur “when the going gets tough, the tough get going” geschilderd. De Pakistaanse militaire politie (want de VN zijn civiel, niet militair) was trots op al het wapentuig waarmee ze zelfs vliegtuigen uit de lucht konden halen.
De rijst was pikant, de thee zoet. Het gesprek met de generaal en kolonel onderhoudend. De officieren spraken voornaam Engels, ze waren gastvrij en gidsten ons veilig door het woelige Noorden van Kosovo. Ze hielden de Kosovaarse Albanezen en Kosovaarse Serviërs uit elkaar. Ervaring zat dus.
