Koelkast

Wij zijn het niet meer gewoon: functioneren zonder koelkast. Sinds twee dagen is onze koelkast op hol geslagen (die denkt namelijk dat haar rol vanaf nu “diepvries” is). Het gevolg is dat er geen eten meer in huis is en niet meer gekookt wordt. Het is te warm om voedingswaren die koel moeten liggen zomaar in de keuken te laten liggen. En in de koelkast bewaren is ook geen oplossing want het bevriest. Dus moeten we maar uit gaan eten.

Die affaire met de koelkast maakt me trouwens kwaad, want het is al de tweede keer in een jaar tijd. Er lagen drie flessen champagne in, die waarschijnlijk gewoon mogen weggegoten worden.

Pearls

Hij heeft een blog: Stephan Pastis.

Hoera!

Passion

Een lichte vrachtwagen passeerde mij op de autosnelweg. Op de achterkant stond gedrukt: “your laundry, our passion.” Echt, met de beste wil van de wereld kon ik het nog niet geloven.

Zopas stapte ik naar het station en zag ik een wagen van een ramenlapper: “wij reinigen telescopisch met osmosewater.” What the???

Er is duidelijk nog werk in de reclame-voor-kleine-zelfstandigen-sector.

Mobiel

Ze kruipt. Gedaan met het gefrustreerd gemekker en verongelijkte kwaadheid. Nu is ze enkel veel sneller moe en moeten wij ogen op ons gat kweken.

Een brief

Op het werk moeten we fundraisen, het geld komt niet zomaar binnen. Het is een beetje zoals de “profit” (verkopen) maar dan in de non-profit (nog even een zijsprongetje: een aantal jaren terug, in het US stadje E., vroeg Nathan’s vader mij wat ik deed. Ik zei “I work for a non-profit orhanisation.” Hij antwoordde: “so do I. I farm.”).

Mijn eigen loon is veiliggesteld door een beurs van de Europese Commissie. Onze projecten in Afrika krijgen geld via twee scandinavische overheden. Maar niet genoeg.

Sinds wij een dienst voorzien in een aantal Afrikaanse ziekenhuizen, komen de kinderen van overal (de tamtam doet zijn werk). Dus moeten we geld zoeken om de diensten te blijven uitbreiden. En eigenlijk zijn er niet zoveel manieren om aan geld te komen. Dit is een competitieve, verzadigde en professionele markt.

Dus zijn we vorig jaar in zee gegaan met een fundraising firma, die speelt op de gevoelens via directe mailings. Brieven. Massa’s brieven. De laatste campagne op 100.000 exemplaren. Beyond any comprehension. Een schaal die ik niet gewoon ben. En dan krijgen we telefoons, massa’s telefoons. Van mensen die uit het bestand willen geschrapt worden, mensen die zich afvragen of wij wel betrouwbaar zijn, mensen die vragen hebben over de situatie ginderachter, eenzamen die een klapke willen doen. De telefoon staat niet stil.

We hebben beslist de firma haar werk te laten doen. Binnen een jaar gaan we evalueren. Maar ik blijf het een beetje ongemakkelijk vinden…

Multifunctionality

Ik zit nu op de trein (Sint-Niklaas – Brussel via Dendermonde) met mijn vinger afgebeelde letters op het scherm van mijn iPod te beroeren. Ik zal de tekst als lokale draft saven en straks, als er een wifi-connectie is, uploaden naar de blog. Dit soort mogelijkheden blijft mij verwonderen. Het machien op zich ook, al heb ik het nu een jaar en kan ik er niet mee bellen.

De technologie staat voor niks. Terwijl sommige vrienden speciaal naar Hannover vliegen om nog gesofisticeerdere toeters en bellen te bewonderen, voel ik mij nog steeds een Alice in Wonderland met de WordPress application onder mijn aanraakscherm op de tonen van Lambchop’s “Prepared”.

Ziek

Tot vorige week had ik nog nooit een dag werk gemist door ziekte. Al veel baaldagen gehad, en slecht geslapen, maar nog niet ziek geweest.

Zaterdag bood ik nog weerstand, maar zondag en maandag lag ik met koorts in bed en de zetel, dinsdag en woensdag zonder koorts maar toch ellendig in bed en de zetel, donderdag zette het herstel in, maar het gaat traag. Maandag sleepte ik mij weer naar het werk, maar miste ik wel degelijk mijn middagdutje.

Nu nog, meer dan 10 dagen na de eerste symptomen, hoest en proest en snuit ik zakdoeken vol met chemisch groene slierten.

13

Is dit bij elke airline of was het enkel bij Vietnam Airlines: rij 13 ontbrak.

Ho Chi Minh City

Vogelen

Eindelijk zijn ze eraan begonnen. Ik had als kerstcadeau een “vogeltaart” cadeau gekregen. Die heeft een maand onaangeroerd op een stok in de tuin gestaan. Blijkbaar moest ze nog rijpen, want die schichtige bruin-zwarte vogeltjes met zwarte bekjes, grijze buikjes en hoge pootjes zijn er niet meer van weg te slaan.